Zmiana nazwiska, problem?

[Juliette]

[penelope]

Ha, MissIndependent, no i wreszcie mnie rozumiesz Bardzo nie lubię uznawania takich rozwiązań za naturalne na zasadzie "zawsze tak było". "Zawsze" to żadne tłumaczenie
_________________

[MissIndependent]

to nie 'wreszcie'. ja też nie lubię uznawania czegoś za naturalne, bo tak się utarło ja lubię mieć wybór i z niego skorzystać. a że sama ostatecznie zdecydowałam przyjąć nazwisko męża to jest efekt. mnie nie interesuje ani tradycja, ani moda, ani kontemplowanie mojej tożsamosci. ja lubię mieć wygodę
_________________

[penelope]

I to rozumiem
_________________

[Sadie]

a ja sie ciesze ze zmienilam nazwisko na mezowskie. Swojego po ojcu nie lubilam, nie chce miec z nim nic wiecej wspolnego i mozliwoc przejecia nazwiska Andyego przyjelam ze szczera radoscia. Generalnie mi zwisa co sobie kto wybiera (dwuczlonowe czy nie zmieniac wcale) ale dorabianie ideologi (przechodzenie spod wladzy pod wladze itd) to juz troche... niepowazne? Dla mnie tworzenie jednej rodziny jest wazne i zmiana kilku literek na papierku/plastiku jest niewielkim wyzeczeniem.
_________________

[kociątko81]

PENELOPE nie mogę się z Tobą zgodzić. Od kiedy to naszą tożsamość stanowi nazwisko? Czy zmieniając je z X na Y przestaję być sobą? W moim odczuciu zmiana nazwiska to symbolika. Oczywiście nie każdy musi ją akceptować i podążać śladami tradycji. Nie wydaje mi się jednak stosowne mówienie o przechodzeni spod władzy ojca we władanie męża. Nigdy nie byłam pod niczyimi rządami, a już z pewnością nie będzie o tym świadczyła zmiana nazwiska. Chcemy być rodziną i tyle. A rodzina = m.in. wspólne nazwisko.

Idąc tym tropem to już bardziej sam akt małżeństwa jest przejściem spod władzy ojca we władzę męża. Tata odprowadza Cię do ołtarza, oddaje narzeczonemu itp. Przejęcie w 100%

Tak już zupełnie poważnie mówiąc, pozbyłam się zapędów feministycznych. Odkąd poznałam mojego narzeczonego nie przeszkadza mi nic co jest związane z domem, gotowaniem itp.

[Sadie]

przeszlam podobna droge. Nie widzialam sie w kuchni ani nic w tym rodzaju. Teraz mi to nie przeszkadza.
_________________

[penelope]

OK, rozumiem, przyjmuję argumentację związaną z nazwiskiem. Jeszcze raz mówię - chciałam po prostu pozanać Wasze zdanie na temat tego. Nie jest to dorabianie ideologii - tylko raczej uświadomienie sobie, co jest źródłem pewnych spraw, które dziś przyjmujemy jako naturalne. Warto wiedzieć, co się z tym wiąże. tak samo jak z białą suknią, którą przecież założę, choć jej symbolika mnie khem... nie dotyczy, jak większości z nas
Nb jestem bardziej przywiązana do tej tradycji, w której to para idzie od drzwi kościoła razem niz do zwyczaju odprowazdzania córki przez ojca. Ale to już na marginesie.

Ale co ma feminizm do kuchni?
Ja uwielbiam piec ciasta Gotować lubię, ale wtedy, kiedy mam na to czas... A, kiedyś jeszcze lubiłam robić na drutach, ale niestety czasu mi brakuje.
Jestem feministką, oczywiście. A mój mężczyzna jest feministą, choć nie wiem, czy użyłby tego słowa wprost. Parę dni po tym jak Go poznałam, opowiadałam mu z zapałem o przygotowaniach do Manify. Jakoś go to nie odstaszyło
Błagam, nie posługujcie się stereotypami w stosunku do feminizmu
_________________

[MissIndependent]

ta cała symbolika... nazwiska, biała suknia, welony i inne sprawy.... nie sądzę, by w tych czasach to obowiązywało i nie sądzę, by większość na to patrzyła to już nie te czasy, nie jesteśmy podniczyją władzą i mnie na przykład bawią takie problemy. każdemu powiem: zrób jak Ci wygodnie, jak uważasz za stosowne, ale nie baw się w odczytywanie symboliki. nie licząc tego, że biała suknia nie jest i nigdy nie była symbolem dziewictwa, welon również. co najwyżej wianek takim symbolem był.
_________________

[Agnusss]

Wczoraj w odpowiedniej rubryce dokumentu USC wpisałam nazwisko narzeczonego jako to, które będę nosić po ślubie.
Moje panieńskie nazwisko ma chyba co 2 osoba w Polsce i mam dość bycia statystyczną lub przeciętną.
_________________