Pierwsze spotkanie-jak to sie zaczelo...

[Justii]

...

[Iluan]

Ja też nie szukałam.
Byłam 3 dni po rozstaniu z moim byłym.

Poznaliśmy się w pracy.
Zagadał do mnie na przerwie, później wracaliśmy razem autobusem i zaproponował wyjście na piwo.
Poszliśmy do klubu i tak się zagadaliśmy, że uciekł mi ostatni autobus na stację PKP.
On zaproponował szampana nad Wisłą
Spędziliśmy tam całą noc i nad ranem odprowadził mnie na pociąg
No i tak to się zwyczajnie-niezwyczajnie zaczęło
_________________
"Mężczyźni pragną zawsze być pierwszą miłością kobiety.
Kobiety zawsze pragną być ostatnim romansem mężczyzny."

[ART. DECO JUBILER]

Szampan nad Wisłą, nietypowo, a jak romantycznie. Chyba jak większość Forumowiczek, także nie szukałam faceta, sam się znalazł. Historia poznania się na szkolnym korytarzu, niedługo będzie trwała już 4 lata.

[arek24]

Takie przypadkowe spotkania są najfajniejsze
_________________
Kasia i Arek

[ART. DECO JUBILER]

Bo to prawda, że znajdzie się dopiero wtedy, kiedy się nie szuka lub dopiero co przestanie się szukać. Chyba większość osób tutaj znalazło drugą połówkę w ten sposób.

[Leala_87]

Tak zdecydowanie to prawda... Miałam za sobą burzliwą znajomość i było mi przykro, że "każdy z kimś" a ja ciągle sama. Kiedy wreszcie pogodziłam się z tym, ba! zaczęłam się cieszyć swoim stanem, poznałam mojego męża. I to też nie od razu rzuciałm się na niego z myślami "o tak! to ten jedyny!", ale zaczęłam od przyjaźni, od porozumienia na płaszczyźnie duchowej intelektualnej. Zaręczylismy się po ośmiu miesiącach od poznania. W dzień naszego slubu świętujemy drugą rocznicę zaręczyn.... Eh...wspomnienia....
_________________
ślub kościelny

[mała żabka]

Poznaliśmy się w pracy... najpierw nie zwracaliśmy na siebie uwagi, potem zaczęliśmy gadać, później flirtować a kiedy mnie pocałował... przepadłam. Nie potrafiłam o tym zapomnieć. Tak się zaczęło

[anuladg]

u nas zadziałał internet... pewny portal randkowy już nie istniejący... sylwester 2005/2006... założyłam konto choć nie liczyłam że kogoś znajdę... 2 miesiące później ... koniec lutego... napisał pierwszy... ja troszkę go olałam ale starał się...po tygodniu wiedział chyba o mnie wszystko;) no i marzec... pierwsze spotkania..no i wreszcie 9 kwiecień 2006:) jak to nazywamy dzień eksplozji miłości:) wtedy oboje zrozumieliśmy że przyjaźń nam nie wystarcza....
_________________

[MagdalenkaS]

16 czerwca 2007 (sobota) wybieram się na wesele kuzynki, na które w ogóle nie mam ochoty iść, gdyż mama mojego chłopaka nie pozwoliła mu iść ze mną (teraz to się z tego tylko śmieję). Ślub... wesele się zaczęło, mija godzina za godziną, a ja stoję i podpieram elegancko ścianę z założonymi rękami (z czego Narzeczony ciągle się śmieje) i wtedy podchodzi do mnie ON ciemne trochę zakręcające się włosy i zielono-piwne oczy i ten najcudowniejszy na świecie uśmiech i proponuje mi taniec. A że ja i tak nie miałam co robić, więc się zgadzam. Jeden się skończył i tak stoimy koło siebie, zaczyna się następna piosenka a On proponuje znów, a przy następnej przerwie nie puszcza mojej ręki i tak tańczymy dalej. Później całkiem przypadkiem idziemy na krótki spacer (powiedziałam, że idę na dwór i jak chce może iść ze mną, no i poszedł ). Mój On prosi o numer telefonu, a ja z głupim pytaniem 'Po co?', to mówi, że może czasem napisze albo zadzwoni. A ja na to, że mu nie dam, bo mam chłopaka. Patrzę na niego, a On taki smutny. I co ja na to: 'Noo przepraszam Cię strasznie' (wyszło na to, że go przepraszam, że mam chłopaka). Przy ostatniej piosence musiałam obiecać, że jutro przyjadę, więc obiecałam i przyjechałam. Wybraliśmy się na dłuższy spacer i rozmawialiśmy tak, jakbym znała go od lat. Ale niestety wesele się kończyło i wtedy On złapał mnie mocno za rękę i powiedział 'Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy'. A ja już niemalże się rozpływam od tego spojrzenia, no i wróciłam do domu bez numeru. Ale już następnego dnia miałam numer i zaczęły się tysiące smsów, mnóstwo problemów, potajemne spotkania, nocne rozmowy przez telefon (prawie że love story, ale to na jakieś dłuższe opowiadanie szczegóły). Aż jako postanowienie noworoczne, że coś z tym zrobię rzuciłam chłopaka i od ponad 2,5 roku jesteśmy oficjalnie razem, ale i tak najważniejsza data to dzień kiedy Go poznałam i od wtedy wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia, a równo 5 lat od tamtego dnia będziemy sobie ślubować miłość

[Kasiek86]

hihihi naprawdę love story piękna historia
_________________